آخرین خبرها
  • آلوچه

    کارگران همگی در کنار جدول استخر حاجی میرزا محمدصادق(۱) مشغول کهل کشی(۲) بودند. سنگهای گنده را به جلو…

  • Ale Ebrahim Recommends

    Mohammadreza Ale-Ebrahim, our February 2014 featured writer, was born in Estahban in 1951 and holds …

  • Mohammad Reza Ale Ebrahim

    Mohammad Reza Ale Ebrahim was born on 24 October 1951 in one of the poor districts of Estahban, Fars…

  • جاذبه های استهبان

    آبشار استهبان يكي از زيباترين آبشارهاي منطقه است. اين آبشار در سال 1335 خورشيدي به همت حقيقت بخشدار …

سياهچاله‏ هاى زندگى

نگاهي به كتاب «هزاران خورشيد درخشان» نوشته‏ ى خالد حسينى كتابِ «هزاران خورشيد درخشان» نوشته‏ ى خالد حسينى نويسنده‏ ى افغانى‏ تبارِ آمريكانشين در تابستانِ ۸۶ با سر و صداى زيادى واردِ بازارِ كتاب شد. موجِ تبليغات آن‏چنان گسترده بود كه به‏ طورِ همزمان چندين مترجم نامدار و غيرِ نامور به‏ ترجمه‏ اش پرداختند و چندين ناشر هم به چاپِ آن اقدام نمودند. كتاب، سرگذشتِ زنان افغان را در يك جامعه‏ ى مردسالار به‏ تصوير كشيده است. اين كتاب دو چهره‏ ى برجسته دارد: مريم و ليلا. مادرِ مريم توسطِ فردِ متمولِ خوش‏گذرانى به‏ نامِ جليل كه داراى چندين زن است و در كابل صاحبِ سينماست و درآمدى مُكفى دارد، اغفال مى‏ شود و صاحبِ فرزندى مى‏ گردد كه مريم نام دارد. اين مريم و مادرش با بدنامى از خانه‏ ى جليل به‏ اعماقِ اجتماع پرتاب مى‏ شوند. با اين تفاوت كه مادر مريم سالم و عفيف به‌خانه‏ ى جليل …

بیشتر بخوانید »

همه چيز بر باد

نگاهي به كتاب «بادباك‏باز» نوشته ‏ى خالد حسينى بادبادك‏باز عنوانِ رُمانى است نوشته‏ ى خالد حسينى نويسنده‏ ى افغانى‏ تبار. گمان مى‏ رود كه نويسنده براى نوشتنِ اين رمان، از قبل اسكلت‏ بندى‏ اش را طراحى و چهارچوبِ آن را پى‏ ريزى نموده و آن‏گاه كتاب را تا انتها پيش برده، سپس به پُر كردنِ فضاهاى موجود پرداخته است. به‏ راحتى مى‏ توان تشخيص داد كه همه چيز از پيش مهيّا بوده و هر حادثه، به‏ طورِ اتفاقى واردِ ماجرا نشده، بلكه كاملاً حسابگرانه و از پيش تعيين شده سرِ جاىِ خود قرار گرفته است. رمان بر اساسِ دوستىِ دو كودكِ تقريباً هم‏سن و سال – امير و حسن – كه در حوالىِ سال‏هاى ۱۹۶۳ و ۱۹۶۴ در كابل به‏ دنيا آمده‏ اند، شكل مى‏ گيرد. مادرِ امير، سوفيا اكرمى از يك خانواده‏ ى اشرافى و پدرش ولى‌آقا صاحب. و مادرِ حسن، صنوبر از يك خانواده‏ ى بى‏ دركجا و …

بیشتر بخوانید »

مراسم چار چو گردانی در استهبان

مراسم چار چو گردانی در استهبان پژوهش و گردآوری: محمدرضا آل ابراهیم «چارچو» که یزدی های به آن نخل می گویند عبارت است از اتاقکی چوبی به بلندی ۳-۴ گز که دارای چهار پایه است. کفِ «چارچو» مربع مستطیلی است به درازای تقریبی ۳ گز و پهنای ۲ گز. البته این اندازه ها یکسان نیست و به نظر سازنده و خادمین  حسینیه ها بستگی دارد. کف چارچو را تخته کوبی کرده اند. در امتداد طول مستطیلی «چارچو» دو چوب از هر دو طرف حدود ۲ گز امتداد یافته است که هنگام چرخاندن با اضافه نمودن دو چوب دیگر به طور موقت از پهنا روی دوش نهاده و چارچو را می چرخانند. معمولاً هر چوبی را دو نفر در اختیار می گیرند که مجموعاً ۱۶ نفر مسئول چرخاندن چارچو می شوند. دو تخته ساخته شده طاقی شکل به طور عمود در دو پهنای کف چارچو قرار می گیرد که نوک آن توسط یک چوب به هم وصل می گردد و آنگاه با …

بیشتر بخوانید »

نيم نگاهي به كتاب «ارتباط مبهم» نوشته فروغ اصطهباناتي

نيم نگاهي به كتاب  ارتباط مبهم نوشته: فروغ اصطهباناتي گردآورنده: محمدرضا آل ابراهيم فروغ اصطهباناتي دومين بانويي از ديار استهبان است كه رُماني را با اين حجم و كيفيت به رشته نگارش درآورده است. نخستين آن عصمت مقتدري است با كتاب «شبي كه سحر نداشت» و اينك افتخاري ديگر و كتابي ديگر. فروغ اصطهباناتي دكتراي دارو سازي دارد و خود را هفتمين فرزند خانواده مي داند. جاي بسي خوشوقتي است كه نام خانوادگي اش را از اصطهباناتي به چيز ديگري مُسمي نكرده است. زيرا همين واژه اصطهباناتي علاوه بر پايبندي به اصالت خانوادگي نويسنده، انگيزه و علاقه اي وافر در ميان همشهريانش ايجاد كرده است تا به هر طريق ممكن كتاب را به دست آورند و به مطالعه اش بنشينند. كتاب را دوستی به نام جليل صبوري به بنده هديه داد و با شوق فراوان خواندنش را آغاز كردم و پس از ۱۱ ساعت در آخرين روز از سال ۱۳۸۷ آن را …

بیشتر بخوانید »

دوستِ شما هم همینطوره؟

داشتم از پله های ادارۀ آموزش و پرورش بالا می رفتم که صدایی به گوشم خورد: – به به! جنابِ آقا مرتضی، دوست عزیزم! رو که برگرداندم منصورآقا را دیدم. سلام بر منصورآقا، کجایی بابا؟ می دونی چه قدر دلم برات تنگ شده؟! – نه به اندازۀ من، اگه بدونی چه قدر دلم برات پر می زنه. خُب کجایی پسر؟ – زیر سایت! اینا رو ولش کن، ببینم چه کار می کنی؟ اهل و عیالت خوبن؟ همه تون سالمید؟ – ای، بد نیست، می گذرانیم روزگار، خدا را شکر. می دونی چه قدر وقته که ندیدمت؟! – هَف هَش سالی میشه! چه قدر دلم می خواست ببینمت! – منم همین طور. می دونی، تو شهر غربت که به یاد تنگ کَرَم و شهر سون(۱) می یُفتم دلم خیلی هوات می کنه! خوبیش این بود که روستاهای محل کارمان نزدیک به هم بود. چقدر با ژیانت رفتیم سرکار؟! دو سه سالی …

بیشتر بخوانید »

من نبودم

از وقتی که فهمید خواهرش می خواهد پس از هشت سال از هلند بیاید پایش را در یک کفش کرد که، الّا و بلّا باید همه شما بیایید برویم تهران پیشواز خواهرم. هر چه گفتیم: زن، صبر کن، عجله نداشته باش! دندان روی جگر بذار، به خرجش نرفت که نرفت. دنبال بلیت هواپیما بود و هر روز پای گوشی تلفن می نشست و به این بر و آن بر زنگ می زد و به قول خودش کارها را ردیف می کرد تا بتواند دیدار با خواهرش را تازه کند. می گفتیم: خب، به فرض که ما رفتیم تهران، شب کجا بخوابیم؟ با توپ پر غرید که: مگر من بی کس و کارم، چه فکر کردی؟ ننه و بابام اونجان، خواهر و برادر دارم. عمه و عمو دارم. گفتیم: همۀ اینها درست، ولی تهران که مثل مَفَرغون(۱) نیست که این خونه های درندشت داشته باشه و اگر صد تا مهمان با مال و حَشَم وارد بشن، جای نگرانی …

بیشتر بخوانید »

آلوچه

کارگران همگی در کنار جدول استخر حاجی میرزا محمدصادق(۱) مشغول کهل کشی(۲) بودند. سنگهای گنده را به جلو می کشیدند و با پتک به جان آنها می افتادند و تا صاف و صوفش نمی کردند و یک سطح نبش داری برای آنها درست نمی کردند، دست از سرشان برنمی داشتند.  سنگهای آماده و تراش خورده را به نزدیک کار می بردند و استاد کل کاظم که مهارت کهل چینی و شهرت استادی اش در همه جا پیچیده بود، با کمک اهرم و حمایت کارگران، روی دیوار سنگی می نهاد و آن قدر آن را پس و پیش می کرد تا جای واقعی خود را بیابد و خوش بنشیند. دیوار سنگ چینی کل کاظم هیچی از چیدن آجرنما کم نداشت. کارش دقیق و حساب شده بود. همین دقت در کار باعث شده بود که از وی استادی بی بدیل بسازد. اما کار خوب، وقت و زمان بیشتری اشغال می کند. به …

بیشتر بخوانید »

ننۀ ناصرالدین شاه

ننۀ ناصرالدین شاه نمایشنامه در یک پرده محمدرضا آل ابراهیم چند زن، در همسایگی هم، در ته یک کوچه، بر روی زمین نشسته اند و ضمن تعریف کردن، رویۀ گیوه هم می بافند. آمنه با بچۀ بغل از خانه شان بیرون می آید: -این بچۀ منو نگه دار تا من برم دکتر. کدام دکتر؟ -دکتر ارتوپدی. دکترِ چه؟ -دکتر استخوان، دکتر احمد پناهیان. ها! دکترِ خودمان! -دکترِ خودمان دیگه چه صیغه ایه؟ دکترِ خودمان، دوستِ پسرم. -به! مگه دکتر پناهیان با پسرت دوسته؟ به به! کجای کاری! ننۀ محتقی دو انگشت اشاره اش را در هم گره کرد و نشان داد و گفت: این طوری! -به حقِ چیزای نَشنُفته. تقصیری نداری، روزی که محتقی ما با آقای دکتر همکلاس بود تو این جا نبودی. -خُب نبوده باشم، گاهی اسم دکتر نمی آوردی که! سلطنت که در کنار اینها نشسته بود و رُوار ور می چید، گفت: ننۀ محتقی درست میگه. …

بیشتر بخوانید »

نقدي بر كتاب «بازی های محلی استهبان»

بازی های محلی استهبان  پژوهش و گردآوری: محمدرضا آل ابراهیم نقد از: محمدعلی پیش آهنگ گُل چه گُل بازی می کردیم بابچاتی مَلَمُن اونِی(۱) که باخته بودن غصه می خوردن یادته سَر شُم هی که هوا تاریک میشدتی(۲) کل کوچا بچه گل جَم می شدن با هم میخوندن یادته بازیای قدیمیا خیلی بوده یَدُم که نیس رسی وختی گوگوسَل بازی می کردم یادته(۳) اصولاً آدمی از گرفتن هدیه خوشحال می شود زیرا مطمئن می شود که برای طرف هدیه دهنده مهم و ارزشمند است. خصوصاً اگر این هدیه کتاب باشد، آنهم از طرف دوستی عزیز و فرهیخته و فرهنگی و همکار به قول عوام «نور علی نور است». دوست گرامی آقای محمدرضا آل ابراهیم که خود اهل مطالعه، نویسنده و مؤلف چندین کتاب می باشد، اخیراً کتابی جالب که در نوع خود کم نظیر است به نام «بازی های محلی استهبان» به نگارنده اهداء نموده اند. گرچه مطالب این کتاب …

بیشتر بخوانید »

بازیهای محلّی استهبان

اُسُغون تو دس گُو بگير و بدو استخوان در دست گاو بگير و بدو تعداد بازيكنان: بيش از ۷ نفر محلّ بازي: كوچه وسايل بازي: يك تكّه استخوان طريقة بازي: ابتدا يكي از بازيكنان به نام استاد انتخاب مي‌شود. بقية بازيكنان همه در يك صف مي‌ايستند و دست‌هاي خود را از پشت قلّاب مي‌كنند. هيچ كس حق ندارد پشت سر خود را نگاه كند. اگر چنين كند از دست استاد پشت گردني مي‌خورد و از بازي اخراج مي‌شود. استاد پشت سر آن‌ها قدم زده و مي‌گويد: «اُسخون تو دس گُو بگير و بدو» و استخوان را يواشكي در دست يكي از بازيكنان مي‌نهد. بازيكن به محض دريافت استخوان پا به فرار مي‌گذارد تا هم خود را به وعده‌گاه كه ته كوچه است برساند و هم از لگد خوردن از ساير بازيكنان در امان بماند. چون همة بازيكنان گوش به زنگ مي‌باشند تا ببينند استخوان در   دست چه كسي قرار مي‌گيرد …

بیشتر بخوانید »

درباره بهارستان از روزنامه عصر مردم

مردم استهبان باید وامدار بزرگمردی چون محمدرضا آل ابراهیم باشند. او سعی دارد استهبان و چهره مردمی­اش را به خواننده شهرهای دیگر بشناساند و از همان ابتدا که دست به تأسیس انتشارات سته بان زد، نیتش همین بود که گرد وغبار فراموشی را از چهره تاریخ، طبیعت و بزرگان ادبی و مذهبی زادگاهش پاک کرده و شخصیت آنها را آن چنان­که هستند به جامعه معرفی کند. او در این کتاب از نام آوران شروع کرده تا به مردم کوچه و بازار رسیده است؛ مردمی که عشق آنها نسبت به زادگاهشان ثابت شده است. تازه ترین مطلبی که در کتاب می­خوانیم این است که کوروش کبیر زادگاهش استهبان بوده است و برای تأیید مطلب خود از گفتار استاد ابراهیم باستانی پاریزی دلیل آورده است. کوروش بزرگ کوروش بزرگ در سال ۵۹۸ پیش از میلاد به دنیا آمد. او فرزند کمبوجیه و نام مادرش ماندانا بود. از کوروش بیش از اینها می­توان گفت. …

بیشتر بخوانید »

مقدمه کتاب شمس اصطهباناتی

مقدمه يادش به خير، همسايه اي داشتيم خوش ذوق ؛ اشعارِ شمس براي مان مي خواند و ما كه در آن روزگار (نزديك پنجاه سال پيش) كودكاني كم سن و سال بوديم و يك لحظه از جست و خي و دوُبازي و سركچلو دست برنمي داشتيم، نمي دانم چه اكسيري در كلام و وزن و موسيقيِ اشعارِ شمس نهفته بود كه مجذوبِ خويش مي ساخت. بر سرِ جايِ خود ميخكوب مان مي كرد و سرا پا گوش مي شديم و به دهانِ مشهدي محمد علي نجابت چشم مي دوختيم تا ببينيم دنباله ي شعرِ شمس به كجا مي كشد. شمس بود و شب هاي زمستان، شمس بود و شادي، شمس بود و انديشه، شمس بود و اجاق هاي پُر از آتش. زن هاي همسايه دورِ هم مي نشستند و بچه ها به بازي مشغول. از تلويزيون كه خبري نبود، راديو هم در خانه ي همه كس نبود. شعرِ شمس بود …

بیشتر بخوانید »

عارف اصطهباناتی

موضوع: مجموعه شعر پژوهش و گردآوری: محمد رضا آل ابراهیم به کوشش: جعفر منوچهری توضیحات: در این کتاب اشعاری در قالب غزل، مثنوی، قصیده و رباعی دیده می شود. وجه غالب اشعار علاوه بر وصف بهار و پند و اندرزهای زندگی ، در مناقب ائمه اطهار (ع) می باشد. زندگی نامه شاعر در سرآغاز کتاب آمده است. شماره کتابشناسی ملی: ‭م‌۸۵-۷۶۹۳ شماره شابك: ۹۶۴-۹۵۹۱۹-۶-۶

بیشتر بخوانید »

دريغ و درد كه استاد باستاني پاريزي هم رفت

روزِ سه‌شنبه ۵ فروردين‌ماه ۱۳۹۳، با پيامكي كه آقاي جواد حسيني‌نژاد ارسال نمود، از درگذشتِ استاد باستاني پاريزي با خبر شدم. تأسفِ من حد و حدودي نداشت. گرچه در مسافرت بودم ولي عينِ ديوانگان به‌دورِ خود مي‌چرخيدم. استاد باستاني پاريزي علاوه بر همه‌ي ويژگي‌هاي ارزنده‌اي كه داشت و تأليفاتِ زيادي هم از خود بر جاي نهاد، علاقه‌ي وافري به‌شهرستان استهبان، به زَعمِ ايشان «سابُنات» داشتند. اين عشق و علاقه به «سابُنات» زماني بيشتر تحقق يافت كه به اتفاق استاد عزيزم جناب آقاي عباس كشتكاران با قدومِ مباركشان بر استهبان پا نهادند و ما را سرافراز نمودند. استاد آن قدر بي‌ريا و بدونِ تكبر بودند كه در وصف نمي‌گنجد. در يكي دو روزي كه ايشان در استهبان اقامت گزيدند، بسيار راضي و خوشنود بودند و از مردمِ اين ديار به نيكي ياد مي‌كردند. به خوبي در ذهن‌ام مانده است كه استاد مي‌گفتند: در دورانِ خشكسالي‌هاي ۸۰ – ۹۰ سال پيش، مردمِ …

بیشتر بخوانید »